بنياد مسيحي ايرانيان
new

نان روزانه ۲۹ فروردین ۱۸ آوریل

تفسیر لاویان فصل ۱۷

۶ – قوانین مربوط به قربانی (باب ۱۷)

۱۷: ۱-۹ مفسران عقاید گوناگونی درباره آیات ۱-۹ دارند. (۱) این عبارت کشتن حیوانات را، حتی برای استفاده خوراکی، منع کرده است، بدون اینکه آنها را در خیمه قربانی کنند. (۲) این آیات تقدیم حیوانات قربانی را در صحرا یا هر مکانی غیر از خیمه اجتماع منع می‌کند. (۳) این آیات کشتار حیوانات قربانی را تا مادامیکه قوم در بیابان بودند منع می‌کند، این حکم به محض ورود قوم به سرزمین موعود تغییر کرد (تثنیه ۱۵: ۱۲).
واژه عبری (که در kjv «ارواح شریر» و در ASV «Goatdemons» ترجمه شده است به طور تحت‌الفظی به معنای «پشمالو» است. در اشعیا ۲۱: ۱۳ و ۳۴: ۱۴ در نسخه Authorized «وحوش» و در ASV «بزهای وحشی» ترجمه شده است). وحشی (ساتیر) یک موجود خیالی است، که نیمی از بدن آن بز و نیمی دیگر انسان است، و ذاتی شیطانی دارد. در مصر مرد بزنما و پن (خدای چوپانان) پرستش می‌شد. چنین به نظر ‌می‌رسد که این واژه مبین این حقیقت است که این افراد در مصر احتمالا خدای دروغین را پرستش می‌کردند.

۱۷: ۱۰-۱۴ نوشیدن خون نیر منع شده بود. خون برای کفاره بود، و نه برای تغذیه. «جان جسد در خون است» (آیه ۱۱). اصلی که در ورای کفاره نهفته است در واقع حیات در مقابل حیات است. از آنجایی که مزد گناه موت است، که با ریختن خون به تصویر کشیده شده است، پس «بدون ریختن خون آمرزشی نیست». بخشش به این خاطر میسر نیست که از عاقبت گناه چشم پوشیده شده است. بلکه گناه فرد به قربانی‌ای انتقال یافته است که حیات او فدا شده است. آیه ۱۱ یکی از آیات کلیدی در لاویان است و باید آن را حفظ کرد. هنگامی که حیوانی کشته می‌شود، بلافاصله خون او جاری می‌شود. حیوانی که به محض مردن خونش جاری نمی‌شد نجس بود.

۱۷: ۱۵-۱۶ این موضوع اشاره‌ایست به شخص که نادانسته گوشت حیوانی را که خونش جاری نشده بود. تدبیری برای پاکی آن اندیشیده شده است. اما اگر او این دستور را نمی‌پذیرفت باید تنبیه می‌شد

ممکن است شما دوست داشته باشید
ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. پذیرفتن ادامه

Translate »