بنياد مسيحي ايرانيان
new

نان روزانه ۲۸ فروردین ۱۷ آوریل

تفسیر لاویان فصل ۱۶

بزرگترین روز در تقویم یهودی روز کفاره بود (عبرانیان Yom Kippur ). هنگامی که رئیس کهنه با خون قربانی وارد قدس اقداس می‌شد تا برای خود و برای قوم قربانی بگذارند. این روز در روز دهم از ماه هفتم، و پنج روز پیش از عید خیمه‌ها قرار داشت. اگر چه روز کار معمولا همراه با اعیاد یهوه ذکر نشده است، اما معمولا این عید زمانی برای روزه و انزوا بود (۲۷: ۲۳-۳۲).
بد نیست به یاد آوریم که در این باب قدس اقداس، مکان مقدس نامیده شده است، و مکان مقدس، خیمه اجتماع نامیده شده است.

۱۶: ۱-۳ اهانت دو پسر هارون، ناداب و ابیهو، پشت صحنه این دستوارت را شکل می‌دهند. اگر رئیس کهنه نیر روزی غیر از روز کفاره به قدس اقداس داخل می‌شد به سرنوشت پسران هارون دچار می‌شد. و او باید در آن روز خون گوساله‌ای برای قربانی گناه و یک قوچ برای قربانی سوختنی تقدیم می‌کرد.

۱۶: ۴-۱۰ دنبال کردن ترتیب وقایع چندان ساده نیست، اما ترتیب زیر طرح کلی مراسم به شمار می‌رود. ابتدا رئیس کهنه استحمام می‌کرد و لباس کتان می‌پوشید (آیه ۴).
او یک گوساله و یک قوچ را به خیمه می‌آورد و آنها را برای خود و برای خانواده‌اش تقدیم می‌کرد، گوساله برای قربای گناه و قوچ برای قربانی سوختنی (آیه ۳). او دو بزغاله و یک قوچ را که قرار بود برای قوم قربانی کند می‌آورد، بزغاله‌ها به جهت قربانی گناه و قوج به جهت قربانی سوختنی (آیه ۵). او دو بزغاله را در مقابل درب خیمه قربانی می‌کرد و قرعه می‌انداخت و یکی را برای خداوند قربانی می‌کرد و دیگری را در بیابان رها می‌کرد (آیات ۷-۸). عزازیل به معنای «بز عزیمت» است.

۱۶: ۱۱-۲۲ سپس او گوساله را به عنوان قربانی گناه می‌کشت . . . برای خودش و برای خانه‌اش (آیه ۱۱). سپس او مجمری از ذغالهای سوزان را بر ‌می‌داشت به همراه مشتی از بخور خوشبو و آن را به قدس اقداس می‌برد. او در آنجا بخور را بر روی ذغالهای داغ می‌ریخت، و ابری از بخور ایجاد می‌کرد که تخت رحمت را می‌پوشاند (آیات ۱۲، ۱۳). او به سمت مذبح قربانی سوختنی باز می‌گشت تا قدری از خون گوساله را بردارد، و آن را به قدس اقاداس می‌برد و آن را بر تخت رحمت و مقابل آن هفت بار می‌پاشید. (آیه ۱۴). او بزغالهای را که برای قربانی گناه انتخاب شده بود می‌کشت (آیه ۸)، و خون آن را همانند خون گوساله روی تخت رحمت و مقابل آن می‌پاشید (آیات ۹، ۱۰)، این خون برای قدس اقداس کفاره‌ای بجهت ناپاکی بنی اسراییل محسوب می‌شد (آیه ۱۶). کاهن همچنین با پاشیدن خون کفاره‌ای برای خیمه و برای مذبح قربانی سوختنی می‌ساخت (آیات ۱۸، ۱۹). گرچه در اینجا جزئیات به طور واضح داده نشده است. کفاره از قدس اقداس آغاز می‌شد، سپس به بیرون و مسکن قدس و سرانجام به مذبح برنجین ‌می‌رسید (آیات ۱۵-۱۹). پس از اینکه او هر دو دست خود را بر روی بز عزازیل می‌گذاشت (آیه ۸) و گناه قوم را اعتراف می‌کرد (آیات ۱۰، ۲۰، ۲۱)، مردی منتخب بز را در بیابان رها می‌کرد (آیات ۲۱-۴۲).
این دو بز نمادی از دو جنبه مختلف کفاره هستند: «یکی شخصیت و تقدس خدا را نشان می‌دهد و دیگر نیاز گناهکار به برداشته شدن گناهانش». دستگذاری هارون بر سر بز زنده، تصویری است از قرار گرفتن گناهان اسراییل (گناه ما) بر مسیح، تا اینکه این گناهان تا به ابد برداشته شوند (آیه ۲۱).

نویسنده این سرود این موضوع را اینگونه بیان کرده است:
گناهانم بر عیسی قرار گرفت،
بره بی عیب خدا؛
او همه را متحمل شد و مرا آزاد کرد
از زیر بار ملعون
گناهم را عیسی متحمل شد؛
او لکه‌های قرمز را پاک نمود
با خون پُر بهای خود
هیچ لکه‌ای باقی نماند
«هوارتیون بونار»

۱۶: ۲۳-۳۳ رئیس کهنه در جای مقدس بدن خود را به آب غسل ‌می‌داد، شاید در یک حوضچه، سپس رخت جلال و زیبایی را می‌پوشید (آیات ۲۳، ۲۴ الف). سنت یهودی می‌گوید که رختهای کتان سفید دیگر هیچگاه بر تن کسی نشد. سپس رئیس کهنه دو قوچ را به عنوان قربانی سوختنی قربانی می‌کرد، یکی برای خود و دیگری برای قوم (آیه ۳۴ ب). او چربی قربانی‌های گناه را بر روی مذبح می‌سوزانید، در حالیکه، پوست، گوش و احشای آنها بیرون از اردوگاه سوزانیده می‌شد (آیات ۲۵، ۲۷). حتی پوست قربانی سوختنی، که معمولا به کاهن ‌می‌رسید (۸: ۷) سوزانیده می‌شد. بر طبق کتاب تلمود یهود، رئیس کهنه سپس از قربانی شامگاه به قدس اقداس می‌رفت تا مجمر (بخور سوز) را بیاورد. در مراسم کفاره، قوم به گناهان خود اعتراف می‌کردند و از کار کردن اجتناب می‌ورزیدند (آیه ۲۵).
از این عبارات مبرهن است که رئیس کهنه حداقل چهار بار به قدس اقداس داخل می‌شد. این موضوع با عبرانیان ۷: ۹-۱۲) در تضاد نیست؛ جائیکه گویی رئیس کهنه تنها یک بار در سال می‌توانست وارد قدس اقداس شود.

۱۶: ۳۴ علیرغم مراسم فطیر این روز، ناکامی این رسوم در بخشش گناهان به طور واضح در عبارت «سالی یک بار» مشخص است. «زیرا محال است که خون گاوها و بزها رفع گناهان را بکند.» (عبرانیان ۴: ۱۰) در مقابل کار مسیح قرار دارد، که توسط آن گناهان بشر به طور کامل و برای همیشه برداشته شد، و نه تنها به مدت یک سال! اسحق واتس (Issue Watts) این موضوع را اینگونه بیان کرده است:
نه خون هر چه حیوان ذبح شده بر مذبح یهود
تواند دهد به وجدان گناهکار آرامش
نه تواند بشوید لکه‌هایش
اما مسیح، بره آسمانی
تمام گناهان ما را برداشت
قربانی نامی برتر
و خونی غنی‌تر از آنها

ممکن است شما دوست داشته باشید
ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. پذیرفتن ادامه

Translate »