بنياد مسيحي ايرانيان
new

نان روزانه ۲۴ اسفند ۱۵ مارچ

تفسیر خروج فصل ۲۳

۲۳: ۱-۱۲ در موارد قضایی، انتشار خبر باطل و همدستی با شریران برای دفاع از شخص مقصر یا برای طرفداری از گروهی بدکار و یا برای نشان دادن طرفداری از فقیران منع شده است. نباید نسبت به حیوانات دشمنان کینه‌ای بروز داده شود. اگر گم شده است باید به مالک آن بازگردانده شود؛ اگر زیر بار سنگینی قرار گرفته است، باید به آن کمک کرد که روی پایش بایستد. رشوه گرفتن و ظلم بر شخص بیگانه منع شده است. سال هفتم سال سبت است، و زمین باید به حال خود رها شود. فقیر اجازه داشت در آن سال از هر چه در زمین می‌روید برای خود بردارد. روز هفتم نیز باید روز استراحت برای ارباب، غلام و حیوانات باشد. توجه نمایید که خدا عهد عتیق علی رغم اتهاماتی که منتقدان بی ایمان امروزی بر او وارد آورده‌اند رحیم و عادل است.

۲۳: ۱۳-۱۷ یهودیان از ذکر نام خدایان دیگر (بتها) منع شدند، اما احتمالاً نکوهش کردن آنان منع نشده بود چرا که انبیا این کار را می‌کردند. سه عید بزرگ باید برای یهوه نگاه داشته می‌شد: (۱) عید فطیر. این عید در آغاز سال نگاه داشته می‌شد، درست پس از عید فصح. این عید نمادی است از پاک نگاه داشتن زندگی ما از شرارت و خباثت. (۲) عید حصاد، که همچنین عید پنطیکاست و یا عید هفته‌ها نیز نامیده شده است. (۳) عید جمع، که عید خیمه‌ها نیز نامیده شده است. این عید نمادی است از امنیت سکونت اسرائیل در سرزمین سلطنت هزار ساله. مردان بالغ باید در این جشن شرکت می‌کردند؛ برای دیگران این عید اختیاری بود. در عهد جدید نه تنها یوسف، بلکه مریم و عیسی که خردسال بود نیز برای عید فصح به اورشلیم رفتند (لوقا ۲: ۴۱).

۲۳: ۱۸-۱۹ نان خمیرمایه دار نباید همراه با خون قربانی خدا یا به عبارتی فصح استفاده می‌شد (خمیرمایه نمادی از گناه است). پیه‌های قربانی از آن خداوند بود زیرا نمادی از بهترین قسمت بود؛ و نباید تا صبح باقی می‌ماند، بلکه احتمالاً باید سوخته می‌شد. بهترینهای نوبر باید به خانه خداوند آورده می‌شد. حیوان نباید در شیر مادرش پخته می‌شد. احتمالاً این از رسوم بت پرستان بود که آن را نشان باروری می‌دانستند. امروز هم یهودیان سرسخت گوشت و شیر را در یک ظرف نمی‌پزند. همچنین آنها از خوردن گوشت همراه با سس کرم دار پرهیز می‌کنند.

پ-۷. احکام مربوط به فتوحات (۲۳: ۲۰-۳۳)

در اینجا خدا وعده می‌دهد که فرشته‌ای (خود خداوند) را پیش روی اسرائیلیان بفرستد، تا آنها را به سرزمین موعود هدایت کند و ساکنان بت پرست را برانند. اگر یهودیان از بت پرستی دست می‌کشیدند و خداوند را اطاعت می‌کردند، او برای آنها کارهای عظیمی انجام می‌داد. هنری (Henry) در مورد هشدار در مقابل نااطاعتی چنین می‌نویسد:

خوب است که به محافظ و ولینعمت خود گوش جان بسپاریم، چرا که اگر مدافع ما را ترک کند، اگر شریانهای رحمات او از ما منقطع شود، درمانده خواهیم بود.
سرزمین آنها از دریای سرخ تا به دریای فلسطین (دریای مدیترانه) گسترده بود و از صحرا (جنوب کنعان) تا نهر فرات.
به فرمان بیرون راندن ساکنان این سرزمین توجه نمایید. نباید هیچ پیمان، بت پرستی، ازدواج با اقوام دیگر رخ بدهد. خدا وعده داده بود که کنعانیان شرور را نابود کند، اما اسرائیل باید با او همکاری می‌کرد. این موضوع یک اصل روحانی بسیار مهم را برای ما مطرح می‌کند: خدا به ما پیروزی بر دشمنان را بخشیده است (دنیا، نفس، و شرارت) اما از ما انتظار دارد که جنگ نیکوی ایمان را ترک نکنیم.

همتای آیه ۳۳ را می‌توان در دوم قرنتیان ۶: ۱۴-۱۸ یافت. جدایی از دنیا همیشه اراده خدا برای قوم او بوده است. ناکامی اسرائیل در اطاعت از فرمان خدا باعث سقوط او شد. هنوز هم این ضرب‌المثل کاربرد دارد که «مشورت بد اخلاق حسنه را فاسد می‌سازد.

ممکن است شما دوست داشته باشید
ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. پذیرفتن ادامه

Translate »