بنياد مسيحي ايرانيان
new

نان روزانه ۱۸ اردیبهشت ۸ می

تفسیر اعداد فصل ۱۰

۱۰: ۱-۱۰ موسی دستور داشت که دو کرنای نقره‌ای بسازد. از این دو کرنا استفاده می‌کردند تا : الف) جماعت را به نزد در خیمه اجتماع فرا خوانند (آیات ۳، ۷)؛ ب) به قوم زمان کوچ را اعلام کنند؛ پ) رهبران را فراخوانند (فقط از یک کرنا به این منظور استفاده می‌کردند) (آیه ۴)؛ ت) حمله دشمن را اعلام کنند (آیه ۹)؛ ث) روزهای خاص مثل اعیاد را اعلام کنند (آیه ۱۰).
کرناهای مختلف با اهداف متفاوت نواخته می‌شدند. نواختن صدای پیشروی به معنای کوچ بود و نخست قبایل قسمت شرقی حرکت می‌کردند. دومین صدای پیشروی نشانه‌ای بود برای کوچ ساکنین بخش جنوبی. احتمالأ ساکنان بخش غربی و شمال همین ترتیب را پیگیری می‌کردند. کرناها فقط برای پیشروی در بیابان استفاده نمی‌شد و قرار بود که در سرزمین موعود نیز استفاده شوند (آیه ۹). به کلمات «در زمین خود» توجه کنید. خدا به وعده‌ای که به ابراهیم داده بود عمل کرد. به نسل او سرزمینی داده خواهد شد اما آنها با نافرمانی و بی ایمانی ورود خود را به آن سرزمین به مدت ۴۰ سال به عقب انداختند.

ب – خروج از سینا به سوی دشتهای موآب (۱۰: ۱۱ – ۲۲: ۱)

ب – ۱. حرکت از بیابان سینا (۱۰: ۱۱-۳۶)

۱۰: ۱۱ آیه ۱۱ تقسیم بندی واضحی از کتاب ایجاد می‌کند. تا این نقطه قوم در صحرای سینا اردو زده بودند و از آیه ۱۱ تا ۲۲: ۱ سفر از صحرای سینا به طرف دشتهای موآب دقیقا خارج از سرزمین موعود ثبت شده است. این سفر که تقریبا چهل سال به طول کشید به دلیل مراسم جشن دومین فصح تا روز بیستم آغاز نشد (به اعداد ۹: ۱۰-۱۱ مراجعه کنید).

۱۰: ۱۲-۱۳ اولین بخش این سفر از کوه سینا به صحرای فاران بود. به هر حال تا قبل از رسیدن به این صحرا سه توقفگاه وجود داشت : تبعیره ، قبروت هتاوه و حضیروت. در واقع آنها در اعداد ۱۲: ۱۶ به صحرای فاران رسیدند.

۱۰: ۱۴-۲۸ ترتیب کوچ قبایل در این آیات آمده است. رهبرهر قوم پیشاپیش همه حرکت می‌کرد. ترتیب حرکت ، مشابه باب ۲ است با یک استثناء در ۲: ۱۷ که به نظر می‌رسد لاویان بعد از جاد و قبل از افرایم حرکت می‌کردند. در ۱۰: ۱۷ جرشونیان و مراریان قبل از زبولون و قهاتیان بعد از جاد فهرست شده‌اند. واضح است که جرشونیان و مراریان با لوازمشان پیشاپیش حرکت می‌کردند تا بتوانند در محل اردوگاه همه چیز را برای ورود ظروف مقدس توسط قهاتیان مستقر کنند.

۱۰: ۲۹-۳۲ حوباب برادر زن موسی بود. رعوئیل (یا همان یترون) پدر حوباب بود و در نتیجه پدر زن موسی. حوباب که مدیانی بود احتمالا با صحرا بسیار آشنایی داشت. شاید به همین علت موسی از او دعوت می‌کند که اسرائیلیان را همراهی کند «بجهت ما مثل چشم خواهى بود». بسیاری از مفسرین کتاب مقدس معتقدند که این دعوت ضعف ایمان موسی را نشان می‌دهد چون خدا قبلا هدایت آنها را وعده داده بود.
کورتز نظریه دیگری دارد و چنین پیشنهاد می‌کند : با اینکه ستون ابر باید مسیر کلی؛ مکان اردوگاه؛ و مدت توقف در هر نقطه را تعیین می‌نمود اما با این وجود احتیاط لازم در ارتباط با نحوه چیدن اردوگاه طوری صورت می‌گرفت تا حداکثر استفاده از آب، چراگاه، پناهگاه و منابع سوختی بدست می‌آمد. در اکثر این موارد خاص تجربه حوباب و آگاهی او از صحرا تا حد زیادی مفید و مکمل هدایت ستون ابر بود.

۱۰: ۳۳-۳۴ تابوت عهد در پرده‌ای که قدس را از قدس‌الاقدس جدا می‌کرد پیچیده شده بود (اعداد ۴: ۵) و توسط قهاتیان پیشاپیش همه حمل می‌شد.

۱۰: ۳۵-۳۶ به ما گفته نمی‌شود که آیا حوباب واقعا قوم را همراهی کرد یا نه اما از داوران ۱: ۱۶ و ۴: ۱۱ معلوم می‌شود که این کار را کرده است چون نسل او را می‌توان در میان اسرائیلیان یافت. هرگاه تابوت عهد در صبحگاه حرکت می‌کرد، موسی خداوند را به پیروزی فرا می‌خواند و در شامگاه وقتی از حرکت می‌ایستاد برای بازگشت او به نزد قوم اسرائیل دعا می‌کرد.

ممکن است شما دوست داشته باشید
ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. پذیرفتن ادامه

Translate »