بنياد مسيحي ايرانيان
new

نان روزانه ۱۶ فروردین ۵ آوریل

تفسیر لاویان فصل ۴

۱ – ت. قربانی گناه (۴: ۱ – ۵: ۱۳)

باب ۴ – قربانی گناه (عبری hattã’th ) برای قومی مقرر شده است که نجات یافته‌اند. مقصود این نیست که شخص برای نجات نزد خداوند حاضر شود، بلکه یک اسرائیلی که در رابطه‌ای عهدی با خداوند قرار گرفته بود، برای خود طلب بخشش می‌کرد. هدف از این قربانی گناهان ناخودآگاه و غیرعمدی بود.

قربانی: بسته به شخصی که گناه کرده بود سه نوع مختلف قربانی وجود داشت: کاهن مسح شده که رئیس کهنه است، اگر او با گناه خود قوم را مجرم سازد (آیه ۳) ــ گوساله‌ای نر و بی عیب قربانی کند. تمامی جماعت (آیه ۱۳) نیز گوساله‌ای نر بیاورند؛ رئیس (آیه ۲۲) بزی نر و بی عیب بیاورد (آیه ۳۲)، یا گوسفندی ماده و بی عیب بیاورد (آیه ۳۲). (واژه عبری در اینجا به معنای حیوان بالغ می‌باشد).

وظایف تقدیم کننده: به طور کلی تقدیم کننده حیوان را تا به دروازه صحن می‌آورد، آن را به خداوند تقدیم می‌کرد، دست خود را بر سرش می‌گذاشت، آن را می‌کشت، و چربیها، احشا، و سفیدی دور جگر را جدا می‌کرد. مشایخ به نمایندگی از جماعت این کار را می‌کردند (آیه ۱۵). مرگ قربانی به طور نمادین مرگ گناهکار محسوب می‌شد.

وظایف کاهن: رئیس کهنه هم برای خود و نیز برای جماعت خود قربانی را به خیمه اجتماع می‌برد، و آن را هفت بار بر حجاب می‌پاشید (آیات ۵، ۶، ۱۶، ۱۷) و نیز بر شاخهای مذبح طلایی بخور (آیات ۷، ۱۸). سپس بقیه خون را بر پای مذبح قربانی سوختنی می‌ریخت (آیات ۷، ۱۸). کاهن به نمایندگی از رئیس (حاکم) و عامه مردم خون قربانی را بر شاخهای مذبح قربانی سوختنی می‌ریخت و بقیه آن را بر پای مذبح (آیات ۲۵، ۳۰، ۳۴). او برای تمام طبقات جماعت چربی، احشا، و سفیدی دور جگر را بر روی مذبح قربانی سوختنی می‌ریخت (آیات ۸-۱۰، ۱۹، ۲۶، ۳۱). در مورد قربانی رئیس کهنه یا تمام جماعت، تمام حیوانات دیگر را به خارج اردوگاه می‌بردند و می‌سوزاندند (آیات ۱۱، ۱۲، ۲۱).

توزیع قربانی: سهم خداوند همانی بود که بر روی مذبح سوزانیده می‌شد ــ چربی، احشا و . . . کاهن اجازه داشت از گوشت قربانی رئیس (حاکم) و یا قربانی شخص عدای تناول کند زیرا خون این قربانی‌ها را همچون قربانی رئیس کهنه و جماعت (آیات ۴، ۵، ۱۶، ۱۷) به داخل مسکن نمی‌بردند (۷: ۳۰). او همچنین می‌توانست قربانی‌هایی را که در ۵: ۶، ۷، ۱۱ به همین هدف گذرانیده می‌شد تناول کند. هیچ یک از قسمتهای این قربانی‌ها برای تقدیم کننده نبود.
تمامی اجساد قربانی‌های گناه که خونشان به صحن برده شده بود خارج از اردوگاه سوزانیده می‌شد. پس خداوند ما توسط خون خود یک بار برای همیشه وارد مکان اقدس شد (عبرانیان ۹: ۱۲)، پس از اینکه خارج از شهر اورشلیم رنج کشید. کلام خدا ما را تشویق می‌کند که «عار او را بر گرفته، بیرون از لشکرگاه به سوی او برویم» (عبرانیان ۱۳: ۱۳).

نکته: به نظر عبارت «گناه سهوی» مفهومی فراتر از عدم آگاهی از گناه دارد. احتمالا مقصود گناهانی است که عمدی، ارادی، و یا از روی غرض و به قصد سرکشی نبودند نیست. برای گناهانی که عمدی انجام می‌شدند قربانی‌ای نبود؛ مجازات اینگونه گناهان مرگ بود (اعداد ۱۵: ۳۰).

کسی که قربانی گناه را تقدیم می‌کرد در واقع اعتراف می‌کرد که او به خاطر ضعف و سهل انگاری مرتکب گناه شده است. او برای گناهان خود طلب بخشش می‌کرد و باید پاک می‌شد.
قربانی گناه به طور نمادین به مسیح اشاره می‌کند، کسی که گرچه گناهی نداشت، برای ما «گناه شد»، تا ما در او عادل شمرده شویم. برخی می‌گویند که قربانی گناه از مسیحی سخن می‌گوید که با ما سر و کار دارد، چرا که قربانی گناه او را در حالیکه چاره‌ای برای گناهان ما می‌اندیشد به تصویر می‌کشد.
آن قدوس را که گناه نشناخت،
خدا برای ما گناه ساخت
نجات دهنده جان خود بداد تا رهایی بخشد جانهای ما
جان خود را بر آن صلیب شرم.
خون پُر بهای او به تنهایی
ما را از گناهان داد رهایی
گرچه ضعیف اما بر جهنم چیره گردید
با مرگ او غالب گردید.

ممکن است شما دوست داشته باشید
ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. پذیرفتن ادامه

Translate »