بنياد مسيحي ايرانيان
new

نان روزانه ۱۳ فروردین ۲ آوریل

تفسیر لاویان فصل ۱

۱ – انواع قربانی (۱: ۱ – ۶: ۷)

۱ – الف. قربانی سوختنی (باب ۱)

در ابتدای کتاب لاویان خداوند موسی را فرا می‌خواند و در خیمه اجتماع با او سخن می‌گوید. همانگونه که در ابتدا از بونار نقل کردیم کتاب دیگری نیست که همچون کتاب لاویان سرشار از کلام مستقیم خدا باشد، و این بیانگر این موضوع مهم است که ما باید آن را مطالعه کنیم. در ابتدا خداوند پنج قربانی تعیین می‌کند ــ سوختنی، آردی، سلامتی، گناه و جرم. سه قربانی اول به قربانی‌های خوش بو معروف هستند، و دو قربانی آخر هم به قربانی‌های گناه. سه قربانی اول داوطلبانه بود اما دو قربانی آخر الزامی.
اولین پیغام خدا برای بنی اسرائیل این بود که آنها باید قربانی‌های خود را از بهایم خود نزد او آورند ــ چه از رمه‌ها و چه از مرغان.

باب اول از قربانی سوختنی سخن می‌گوید (در عبرانی ōlāh ). در این قربانی بسته به استطاعت قربانی کننده سه درجه وجود دارد: یا گاو از گله باشد (آیه ۳، ۵) که باید نر و بی عیب باشد؛ یا قربانی گوسفند و یا بز باشد (آیه ۱۰)، و آن هم باید نر و بی عیب باشد؛ و یا فاخته‌ها یا جوجه‌های کبوتر (آیه ۱۴). همه آنها مخلوقات بی آزاری بودند؛ نباید حیوانی وحشی بر روی مذبح خداوند قربانی می‌شد.
پیتر پل (Peter Pell) می‌گوید که گاو از صبر خداوند سخن می‌گوید، از خستگی ناپذیری او، او که با زندگی سرشار از خدمات کامل و نیز مرگ خود و قربانی کاملی که انجام داد همیشه درصدد انجام اراده پدر بود. گوسفند از فروتنی و افتادگی خداوند سخن می‌گوید، کسی که مطیع اراده پدر شد و کاملا خود را به او سپرد. بز از مسیح به عنوان نایب و نماینده ما سخن می‌گوید. فاخته آسمانی بودن مسیح را به تصویر می‌کشد، و نیز مرد غمها (کبوتر غمگین).

بنگرید! که آن قربانی بی عیب می‌نهد جان،
بر آن صلیب، او که مرا است اطمینان؛
آن قربانی، بره خدا،
او خود را در راه من کرده فدا!
نویسنده گمنام

وظایف تقدیم کننده قربانی: او قربانی را تا دروازه خیمه می‌آورد، نزدیک مذبح برنجی (آیه ۳)؛ او دست خود را بر قربانی سوختنی می‌گذاشت (آیه ۴) یا («دست خود را بر آن تکیه ‌می‌داد»)؛ او گاو (آیه ۵) یا گوسفند یا بز (آیه ۱۱) را می‌کشت؛ حیوان را سلاخی و آن را قطعه قطعه می‌کرد (آیات ۶، ۱۲)؛ او احشا و پاچه‌هایش را در آب می‌شست (آیات ۹، ۱۳).

وظایف کاهنان: آنها خون را بر اطراف مذبح می‌پاشیدند (آیات ۵، ۱۱)؛ آتش بر مذبح می‌گذاشتند (آیه ۷) و سپس قسمتهای حیوان را بر روی هیزم می‌گذاشتند (آیات ۸، ۱۲). همه چیز بر روی مذبح می‌سوخت به جر پوست (آیه ۱۳؛ ۷: ۸)؛ در مورد پرندگان، سر آن را می‌پیچاند و جدا می‌کرد، خون آن را بر اطراف مذبح می‌ریخت، چینه دان و فضالت آن را خالی می‌کرد و بر جانب شرقی مذبح می‌ریخت، و کالبد آن را بدون اینکه از هم جدا کند فقط از قسمت سینه باز می‌کرد و بر روی مذبح می‌سوزاند. واژه‌ای که برای سوختن به کار رفته همان واژه‌ای است که در مورد سوزانیدن بخور به کار رفته است؛ در مورد قربانی گناه واژه‌ای دیگر به کار رفته است.

توزیع قربانی: تمام آنچه که بر روی مذبح سوزانیده می‌شد متعلق به خدا بود؛ پوست به کاهنان داده می‌شد (۸: ۷)؛ تقدیم کننده هیچ قسمتی از قربانی را دریافت نمی‌کرد. شخصی که قربانی را تقدیم می‌کرد اطاعت و تسلیم کامل خود را به خداوند ابراز می‌کرد. در جاهای دیگر می‌خوانیم که این قربانی در مناسبتهای دیگر نیز تقدیم می‌شد.

از نظر نمونه شناختی قربانی سوختنی تقدیم مسیح بی عیب را به خدا نشان می‌دهد. بره خدا بر روی مذبح جلجتا و در آتش عدالت الهی سوخته شد. سرود آملیا ام. هال (Amelia M. Hull) روح این واقعه را چنین توصیف کرده است:
من بودم بر آن مذبح و دیدم بره خدا را
دیدم که وجودش برایم به خاکستر بدل شد؛
دیدم که عطر خوشبوش به اعلا ساطع شد،
و تو ای پدر پذیرفتی آن را

ممکن است شما دوست داشته باشید
ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. پذیرفتن ادامه

Translate »